سرنوشت هر کدوم از ما تو زندگی معلوم نیست که به کجا ختم می شه. این که از کجا اومدیم و به کجا می ریم یه چیز مشخصه ولی چگونگی طی این مسیر و کم و کیفش معلوم نیست. یه روزی اومدیم و یه روزی می ریم. همیشه فکر می کنم رفتنها از هر نوعی که باشه خیلی راحتتره. یعنی موندن بدون یه عزیز سخته، خیلی سخت. اون وقتی که بخوای به گوشه اتاقی نگاه کنی که جای یه عزیز از دست رفته اس داغ دل آدمو دوباره تازه می کنه.
انا لله و انا الیه راجعون
مامان بزرگ دیگه بین ما نیست!

 

کاش این روزها یه شونه ای بود که می تونستم سرم رو بذارم روش و بدون دغدغه گریه کنم!

چه جای سرزنش خود

آنگاه که می دانی

پیشامد های زندگیت

همگی

حاصل اعمال تواند

و چرا از

برآورده شدن خاسته هایت

دلگیری؟

ریچارد باخ

گاهی زندگی خیلی سخت می شه آن قدر سخت که نمی دونی برای چی هستی. و گاهی باید خیلی تلاش کرد برای ادامه بقا! این تلاشها خیلی وقتها طاقت فرسا می شه، بعضی وقتها در ظاهر همه چی خوبه و در ارامشه ولی اون درون منه که غوغایی برپاست! لحظه هایی که مطمئنم بعداً حتماً در حسرتشون خواهم بود، چون دیگه هیچ وقت تکرار نمی شه ولی اون نا آرومیه ته دلم گاهی ادامه راه رو برام خیلی سخت می کنه. این روزها از اون روزهاس که دارم آرامش ظاهری رو حفظ می کنم و می خندم که بتونم به خیلی چیزها مسلط بشم و نذارم که خیلی موجهای منفی به من غلبه کنه. ولی باز هم سکوت ها منو می رنجونه!

از عرش به فرش اومدن خیلی سخته!

خدایا

من آدم صبوری نیستم، خارج از طاقتم برام قرار نده.

 

پ.ن: خیلی ممنون از ناشناس عزیز به خاطر کامنت مرتبطی که برام گذاشته بودن. من این کامنت رو همین جا هم می ذارم تا بیشتر جلوی دید باشه!

 

لاَ یُکَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا کَسَبَتْ وَعَلَیْهَا مَا اکْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَ تُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِینَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَیْنَا إِصْرًا کَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِینَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَ طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ ﴿286﴾
خداوند هیچ کس را جز به قدر توانایى‏اش تکلیف نمى‏کند. آنچه (از خوبى‏) به دست آورده به سود او، و آنچه (از بدى‏) به دست آورده به زیان اوست‏. پروردگارا، اگر فراموش کردیم یا به خطا رفتیم بر ما مگیر، پروردگارا، هیچ بار گرانى بر (دوش‏) ما مگذار؛ همچنانکه بر (دوش‏) کسانى که پیش از ما بودند نهادى‏. پروردگارا، و آنچه تاب آن نداریم بر ما تحمیل مکن‏؛ و از ما درگذر؛ و ما را ببخشاى و بر ما رحمت آور؛ سرور ما تویى‏؛ پس ما را بر گروه کافران پیروز کن‏. (286)
(سوره بقره)

ما آدمها هیچ وقت نمی دونیم چوب خط زندگیمون کی پر می شه. یه روز معین تو هر سال هست که یه چوب خط به بقیه چوب خطهای زندگیمون اضافه می کنه. امروز همون روز، برای منه. امروز بیست و چهارمین چوب خط زندگی من رقم می خوره. ۲۴ اردیبهشت سال گذشته رو تا به امروز مرور کردم، دیدم چیزهای جدیدی توش یاد گرفتم و موقعیتهای جدیدی رو تجربه کردم ولی اینها برای یک سال خیلی کمه! امیدوارم که سال آینده چنین روزی (اگه عمری باشه) حرفهای بیشتری برای گفتن داشته باشم. انشاالله.

ببینین من و هم سن های من با چی درس خوندیم، بچه های این دوره زمونه با چی درس می خونن!

هوس کردم برم کلاس اول!